Te makkelijk

De afstand tussen Santiago en Lima bedraagt ruim 3500km en er zijn vandaag de dag voldoende mogelijkheden om (gedeeltes van) deze afstand per vliegtuig te overbruggen. Sterker nog: de prijs van een vliegticket met een of andere Zuid-Amerikaans prijsvechter is vaak niet veel hoger dan die van een buskaartje. Maar ik vind vliegen een beetje “te makkelijk” en weet Marc ervan te overtuigen dat we echt beter met de bus kunnen gaan, zoals echte backpackers betaamt en zodat we onderweg ook nog iets van de omgeving zien. En zo komt het dat we vanuit Santiago in drie etappes van respectievelijk 24, 10, en 21 uur per bus naar Lima reizen (met een klein stukje trein van Arica (Chili) naar Tacna (Peru) tussendoor).

Gelegen in luxe touringcars waar de stoelen wel 160 graden plat kunnen, kijken we urenlang uit over het weinig veranderende landschap. Zand, zand, nog meer zand en in de verte de besneeuwde toppen van de Andes trekken aan ons voorbij. In tegenstelling tot de bussen in Indonesië schuiven we rond etenstijd niet aan bij een heerlijk Indonesisch buffet, maar in ruil daarvoor rijdt de chauffeur niet harder dan 90 km/u (we worden continue op de hoogte gehouden van de snelheid) en worden er niet meer kaartjes verkocht dan er stoelen zijn. De echte uitdaging van het reizen over land blijkt echter niet zozeer te zitten in het doorbrengen van de tijd in de bus, als wel in het proberen te behouden van onze spulletjes.

In de overvolle metro van Santiago gaat het al mis. Met volle bepakking proppen we ons tussen de rest van de passagiers en voordat we het goed en wel doorhebben worden we betast door vreemde handen. Als een andere passagier mij dan ook nog zijn telefoon laat zien met daarop getypt “the person behind you is putting his hand in your purse”, wordt duidelijk dat dit foute boel is. Het ritszakje van mijn broek waar mijn telefoon in zit, blijkt al open te zijn. Gelukkig zit mijn telefoon er nog in en met één hand bewaak ik de rits van het zakje, terwijl ik met mijn andere hand de kleine rugzak die ik op mijn buik heb, bescherm. Als we uit de metro stappen, staan echter alle ritsen van onze kleding open en is Marc zijn telefoon gestolen uit het borstvakje (met rits) van zijn vest. Uit een zijvakje van mijn rugzak blijkt ook de verrekijker te ontbreken. Shit. Een dure les en we verruilen de metro voor een taxi om het laatste stuk naar het busstation af te leggen.

Wanneer we tijdens een bezoek aan de vismarkt in Arica weer bijna gerold worden, concluderen we dat het tijd wordt voor een andere aanpak. De eerste negen weken van onze reis hebben we ons nergens onveilig gevoeld. Niet in Indonesië, niet in Oost-Timor, en al helemaal niet in Frans Polynesië. Maar Zuid Amerika is blijkbaar toch echt een ander verhaal en we moeten onze relaxte houding aanpassen aan de veranderende omstandigheden. Dus proppen we weer alles in de grote rugzak zodat we minder tassen hebben om op te letten, nemen we de moneybelts eindelijk in gebruik, en letten we heel goed op elkaar op plekken waar veel mensen zijn, zoals markten en bus terminals.

Vanaf nu bekijken we iedereen, inclusief onze medepassagiers in de bus, met wantrouwen. We bewaken onze rugzakken als haviken en nemen bij elke stop al onze spulletjes mee de bus uit. Want hoe weet je wie je wel en niet kunt vertrouwen? We zijn dan misschien een stukje naïviteit kwijt, maar daarmee ook een stukje onbevangenheid die reizen zo leuk maakt..

De trein waarmee we de grens Chili-Peru oversteken.

En toen waren er nog acht

In het dorpje Machuca wonen acht mensen. En omdat het dorpje op de route ligt en een tourtje bij voorkeur meerdere highlights heeft, is dit blijkbaar een reden op zich om er te stoppen.

“Guys, our next stop is Machuca. There are only 8 people living in this village”.

Let’s go and overwhelm them with 200 visitors per day??

In het dorpje staan ongeveer 20 huizen, waarvan er dus maximaal acht bewoond zijn. Behalve deze 20 huizen staat er ook een kerk, waar ze denk ik net met zijn allen in passen.

Deze kerk staat aan de andere kant van het dorp, reden dus voor de toeristen om even heen en weer door het dorpje te lopen en de inwoners van Machuca van dichtbij te bekijken. Deze inwoners, op hun beurt, proberen hun status als toeristenattractie te benutten en wat bij te verdienen.

Tijdens ons bezoek waren vijf van de acht inwoners zichtbaar aanwezig. Eentje beheert de toiletten (300 pesos per persoon) die zeer waarschijnlijk na de toename in toerisme geplaatst zijn.

Twee anderen verkopen spiesjes lama-vlees. Grapje. Geitenvlees zo blijkt. Ze zijn wel de meest succesvolle ondernemers ben ik bang.

Nummer 4 in het dorpje probeert zich te onderscheiden door zijn lama te exploiteren. Drie foto’s met de lama voor slechts 1000 pesos.

En bewoner nummer 5 zorgt voor de muziekale omlijsting terwijl hij kruiden probeert te verkopen.

Bewoners 6, 7 en 8 waren niet thuis, ziek, of zijn gewoon binnen gebleven. Terecht. Want eerlijk is eerlijk. Ik heb wel een beetje te doen met deze acht mensen..

Brr! It’s cold in here!

Inmiddels zijn we aanbeland in San Pedro de Atacama, een oase midden in de woestijn van noord Chili. Vierentwintig uur met de bus vanuit Santiago, waarvan we op zijn minst de laatste 10 uur alleen maar zand gezien hebben. San Pedro blijkt een uitvalsbasis voor allerlei fantastische tourtjes in de woestijn en we besluiten ons er helemaal aan over te geven. Sterker nog: voor de drie dagen dat we hier zijn, boeken we 5 tourtjes, die ons allemaal een ander perspectief op de woestijn bieden.

Noem me naief, maar mijn beeld van het leven in de woestijn is toch vooral heel droog, veel zon en abnormaal warm. Die eerste twee kloppen wel aardig. De laatste uren in de nachtbus vanuit Santiago zagen we voor zover we konden kijken alleen maar zand en de zon schijnt hier ook elke dag veelvuldig. Maar warm is het hier zeker niet. Sterker nog, we hebben het nog niet eerder zo koud gehad!

Het helpt ook niet echt dat we in een ecohostel verblijven, waar niet alleen de douches en toiletten, maar ook de keuken en de zitruimte buiten zijn. Gelukkig hebben we een dikke deken!

En dus staan we ’s avonds bij -4C gehuld in fleecedekentjes met ruimteschepen of planeten naar de sterren te kijken en de volgende ochtend sta ik bij -9C te genieten van een geiservlakte. Ik heb voor de gelegenheid zelfs twee paar sokken aangedaan..

Maar het zien van zoveel moois maakt veel goed! Geheel tegen mijn verwachting in kan het dus ook sneeuwen in de woestijn waardoor de diversiteit van het landschap nog versterkt wordt. Tel daarbij op dat we constant omringd zijn door besneeuwde vulkanen, vreemde rotsformaties en dankzij de telescoop ook door mars, saturnus (inclusief ringen) en jupiter (met manen). En dat in de ‘middle of nowhere’!

Omdat het kan.

Snowboarden in Chili. Klinkt als een droom, toch? Onder het mom van “je leeft maar 1 keer” en “omdat het kan”, hebben we enige tijd geleden besloten dat we in Chili wilden snowboarden. Wintersport, zo blijkt al snel, is vooral weggelegd voor de meer vermogende Chileen en Braziliaanse of Amerikaanse bezoekers. Ons apartement is net zo duur als het Sheraton in Steamboat Springs (Colorado, US) en voor twee skipassen betalen we ook een klein vermogen. Maar dan heb je ook wat. El Colorado, La Parva en Valle Nevado vormen samen de Tres Valles, een middelgroot skigebied op ongeveer anderhalf uur rijden van Santiago. Echter, tegen de verwachting in, zijn deze gebieden nauwelijks met elkaar verbonden. Je kunt in theorie wel van het ene naar het andere gebied skiën, maar dan heb je wel een nieuwe skipas nodig. Dit gebrek aan connectiviteit biedt dus een uitstekende gelegenheid om de bergen nog beter te leren kennen en we maken de nodige tripjes met onze huurauto om alle drie de gebieden te ontdekken.

Wat ons vooral opvalt is dat het hier zo ontzettend rustig is! We zitten nog in het voorseizoen en zijn vaak de enigen op de piste. En dan de sneeuw! Die is hier echt van topkwaliteit! De skigebieden liggen tussen de 2700 en 3700m en de lucht is hier heel erg droog. Dus terwijl wij onder onze kleren langzaamaan in reptielen veranderen, blijft de sneeuw haar uitstekende staat behouden. En omdat het hier zo rustig is, vinden we nog talloze ongeprepareerde pistes met stukken waar nog niemand geweest is. Voldoende mogelijkheden voor ‘neue strecke’ dus!

Bovendien hebben we niet alleen de pistes, maar ook de restaurants én de après-ski volledig voor onszelf..

Maar na 7 weken rondtrekken voelt het ook wel een beetje onwennig. We zitten al 6 dagen op dezelfde plek, rijden van A naar B met onze huurauto, en hebben weinig interactie met de lokale bevolking. Een beetje alsof we weer terug zijn in de westerse wereld. Bovendien moeten we ook wel erg wennen aan de kou. We zitten elke avond bibberend in bed ukulele te spelen en te lezen en verlangen naar warm weer.. Het helpt ook niet echt mee dat onze rugzak vol zit met zomerkleding en we dus al dagenlang zo ongeveer de hele inhoud van de rugzak aan hebben. Over elkaar heen. Tijd dus om weer verder te trekken! Vanaf morgen gaan we richting het noorden met als voorlopige eindbestemming Lima, waar we op 11 juli Lotte en Daan gaan ophalen.

Rest ons nog 1 uitdaging… de snowboardtas moet nog terug naar Nederland…

Alles komt goed (zo niet, dan toch)

Het is bijna niet te geloven, maar maandagochtend worden we gewekt door zowel een email als een whatsapp bericht van de aardige medewerker van FastAir (de bagage afhandelaar van Iberia): we kunnen de lucht gids ophalen bij de wijnmakerij.

Direct na het ontbijt vertrekken we vol goede moed weer naar het cargo gedeelte van het vliegveld. Daar aangekomen blijkt de maandag toch net iets anders dan de zondag. Bij de douanepoortjes zitten overijverige medewerkers die onze Airway Bill negeren en ons aanmoedigen om om te keren en terug te komen met douane formulieren. Dat laten we ons geen twee keer zeggen, dus onder het mom van “we hebben er niets van begrepen” rijden we snel door naar FastAir, onderwijl checkend in de spiegels of we niet gevolgd worden.

Bij FastAir aangekomen, blijken we niet de enige te zijn die op maandag terug moesten komen. Het kantoortje staat propvol mensen die allemaal goederen komen ophalen of versturen. We trekken een nummertje en zien Uruguay 1-0 scoren. Als we eenmaal aan de beurt zijn ontvangen we een flinke stapel papier waarmee we naar “aduana” moeten. Zo gezegd, zo gedaan en de medewerker in het kantoortje van “aduana” verdwijnt in de kitchenette om daar na een klein half uurtje weer uit te komen met niet alleen gestempelde documenten, maar ook een printje van Google Translate met daarop de instructies “with this document you must remove the guides in the bodega of FastAir”.

Je begrijp het al: we rijden weer terug naar FastAir, (pikken onderweg nog bijna een oude man op die een lift naar de uitgang nodig heeft), en zien dat Uruguay inmiddels met 2-0 voor staat. Blijkbaar is het heen en weer gaan tussen FastAir en de douane een standaard riedeltje, want we zien veel dezelfde gezichten en inmiddels zijn verschillende mede-wachtenden bereid om ons te helpen met uitleg en vertalingen van hetgeen gezegd wordt.

Maar ons geduld wordt beloond: na nog eens een uur wachten op de juiste papieren en stempels (we zien Uruguay in de tussentijd met 3-0 winnen van Rusland) en na betaling van allerlei extra’s zoals administratie- en opslagkosten, kunnen we dan eindelijk de tas ophalen!

Bij de douanepoortjes ontstaat nog wat verwarring over een ontbrekende douane-stempel, maar dankzij de fantastische inzet van de man uit de kitchenette (die niet alleen de kitchenette verlaat, maar met ons meegaat naar de uitgang om er zeker van te zijn dat we worden doorgelaten) passeren we even later de douane mét al onze spulletjes.

Aan het begin van de middag verlaten we dus na de nodige ritjes van het spreekwoordelijke kastje naar de muur (in ons geval tussen FastAir en “aduana”) eindelijk de luchthaven van Santiago en al snel doemen vóór ons de besneeuwde toppen van de Andes op. Wat een prachtig (voor)uitzicht! Ruim 40 haarspeldbochten en evenzoveel andere kronkels en bochten verder bereiken we El Colorado (2730m), onze toegangspoort tot het skigebied Tres Valles!

Het gaat zoals het gaat – deel 2

Tantalizing – tormenting or teasing with the sight or promise of something unobtainable

Gisteravond zijn we geheel volgens plan in Santiago de Chile aangekomen. Omdat we in Chili niet al teveel tijd hebben en nog willen snowboarden, hebben we een vrij strak schema. Wellicht iets té strak, want tot nu toe verloopt niets volgens plan.

Twee weken geleden hebben we World Bagage Services in de arm genomen voor het versturen van onze snowboardspullen. World Bagage klopt wel, maar met Service heeft het weinig te maken. Met een week vertraging zijn de spullen afgelopen woensdag met Iberia verstuurd en afgelopen donderdag in Santiago aangekomen. Afgezien van een Airway Bill hebben we echter geen informatie gekregen en we hadden dus geen enkel idee of de tas überhaupt was aangekomen en hoe we deze zouden kunnen veroveren.

Direct na aankomst in Santiago gaan we daarom op zoek naar de bagage service van Iberia. Na enig speurwerk vinden we nog een enkele medewerker die ons na een korte omschrijving van het bagagestuk weet te vertellen dat hij de tas wel gezien heeft, maar dat deze diezelfde ochtend al is opgehaald. Hij weet het heel zeker. WTF?! Terwijl we rustig proberen te achterhalen wat er aan de hand is, laten we hem voor de zekerheid toch maar een foto zien van de tas. Hmm… deze tas heeft hij niet gezien. Goed nieuws dus dat de tas niet door iemand anders is opgehaald, maar waar zou de tas dan zijn?? Na nog wat overleg, komt de medewerker met de conclusie dat we de volgende ochtend maar terug moeten komen.

Zo gezegd, zo gedaan en na een brakke nacht in een zeer gehorig boutique hotel (dat dan weer wel) melden we ons wederom bij de bagageservice van Iberia. De vriendelijke dame die ons te woord staat, bekijkt onze Airway Bill eens kritisch en probeert ons dan in half Spaans, half Engels uit te leggen dat we naar Iberia Cargo moeten. De Blue Bus kan ons daar wel heen brengen. Deze Blue Bus blijkt echter een pendelbus tussen de luchthaven en het stadscentrum te zijn, en na een tijdje zoeken, nadenken en internetten besluiten we om maar met onze huurauto naar de cargo afdeling te rijden. Daar aangekomen begint een nieuwe episode van de saga. Twee supervriendelijke medewerkers die behalve “hello” en “goodbye” weinig Engels spreken, doen hun uiterste best om ons te helpen. En met succes, want de tas wordt gevonden. Er is echter één probleempje: de douaneformulieren zijn nog niet in orde. En dus komen ze tot de enige mogelijke conclusie: jullie moeten maandag terugkomen.

Enigszins in mineurstemming brengen we de middag door in Santiago en doen vast boodschappen voor ons verblijf in El Colorado. Tegen het einde van de middag vertrekken we richting de bergen met als doel rond etenstijd in ons apartement aan te komen. Hoe hadden we kunnen vermoeden dat ook dit niet zou lukken?! Onderweg naar El Colorado stuiten we namelijk op een piepklein probleempje: de weg die ons de bergen in moet brengen, is na 16:00 gesloten voor verkeer dat bergop gaat. Er zit dus niets anders op dan om te keren en terug naar Santiago te rijden.

En zo komt het dus dat we twee dagen na aankomst, voorzien van boodschappen voor de komende 3 dagen en een reeds betaald apartement in El Colorado, onze intrek hebben genomen in een hotel naast het vliegveld. Zodat we morgen geheel in de stijl van “Groundhog Day” het hele riedeltje nog eens kunnen beleven. Op hoop van zegen. Gelukkig hebben we als troost wel vast een foto van de tas meegekregen…