Auteur: Vareska

Circulaire economie

Posted on by Vareska

Van kinds af aan ben ik opgevoed vanuit de overtuiging dat je niks mag verspillen. Restjes eten gaan dan ook braaf de koelkast in in afwachting van kliekjesdag, en al onze oude spullen brengen we trouw naar de kringloop in de hoop op een beter leven.

Vanuit deze gedachte ben ik ook zeer begaan met het bieden van een tweede kans voor kleding die ik niet meer pas of niet meer leuk vind. Zo’n twee keer per jaar ga ik mijn hele collectie door met als vuistregel: alles wat ik een heel jaar niet heb gedragen gaat eruit. Afgelopen weekend was het weer zo ver: na een kleine schoonmaak heb ik weer een rits aan advertenties op Marktplaats staan en verkoop ik mijn spulletjes tegen elk aannemelijk bod.

En dat gaat best lekker. De eerste dag verkoop ik al best wel veel en ook de tweede dag gaat goed. Het gaat zelfs zo goed, dat ik ook een beetje hebberig wordt. En dus duik ik weer mijn kast in, op zoek naar nog meer spulletjes die op marktplaats kunnen. Want ik geloof niet alleen in de circulaire economie, ik vind het ook best fijn om daar wat aan te kunnen verdienen.

Na vier dagen zakt de verkoop helaas wat in. De mooiste stukken heb ik verkocht, de wat mindere stukken zijn nog in afwachting van een tweede kans. Maar wat erger is: ik heb zoveel verkocht dat ik voor mijn gevoel niks meer heb om aan te trekken! Bovendien heb ik van de niet-verkochte stukken emotioneel al afstand genomen dus de kans dat ik die weer aan wil, is klein te noemen.

En dus is het tijd om mijn kledingskast weer aan te vullen en een bezoek te brengen aan de Bijenkorf en andere fijne winkels. Gelukkig is het National Glamour Day vandaag. Tsja… ik ken mijn plek in de circulaire economie.. 😉

De druk

Posted on by Vareska

Belofte maakt schuld. En zo voel ik dat ook. De druk om met een leuk stukje te komen neemt toe naarmate het aantal dagen verstrijkt en het aantal volgers toeneemt. En laat ik nu net niet heel goed met teveel druk om kunnen gaan.

Een beetje druk is best wel prettig. Zo presteer ik het beste wanneer er een deadline aan zit te komen. Nee wacht, dat is een understatement. Ik presteer eigenlijk alléén als er een deadline is. Liefst eentje die ambitieus is maar wel haalbaar. Dat je weet dat je het nog even kan uitstellen maar dat het toch goed komt. Zo stuur ik gereviseerde artikelen vaak pas terug na een nachtje doorwerken en liefst zo’n 5 minuten voor de deadline. Dan blijft het tot het laatste moment spannend, want als de technologie het even begeeft ben je dus te laat.. En als ik presentaties geef is het niet alleen voor het publiek een vraag wat mijn volgende slide is. Zelf ben ik vaak net zo verrast, omdat ik presentaties bij voorkeur ook zo kort van te voren maak dat er geen tijd meer is om te twijfelen. Of te oefenen.

Ook het regelen van een last-minute visum naar Australie ging prima onder druk. Een cruise boeken dan weer niet. Want als de druk teveel toeneemt, kan het weleens voorkomen dat ik blokkeer. Letterlijk. Een soort kortsluiting waarna ik tot niets meer in staat ben en het liefst onder de dekens wil kruipen en wachten tot het voorbij is.

Dus met elke dag die verstrijkt zonder leuk stukje, kruip ik verder voort in de cyclus van druk-onderhandeling-uitstel-blokkade-nog meer druk. Want ik heb volgers. En ik heb ze een belofte gedaan. Het is niet voor niks dat veel vloggers een burnout hebben. Laatst las ik nog over een online gamer/vlogger die bijna niet meer kon gaan slapen omdat-ie bang was dat-ie dan volgers zou kwijtraken. De druk om volgers aan te trekken en te behouden is enorm. De druk om aan de verwachtingen van anderen te voldoen soms ook.

Dus bij voorbaat: sorry!

Schrijven is een creatief proces dat zich in mijn geval moeilijk laat plannen. Busreizen van meer dan 10 uur bleken uitstekend om de opgedane ervaringen te verwerken en op te schrijven. In het normale leven is het dus nog even zoeken naar een figuurlijke variant van deze busreis. Of een deadline.

Lieve volgers

Posted on by Vareska

Wat fijn dat jullie zo hebben meegeleefd met onze avonturen terwijl we de wereld rond gereisd zijn. Ook al duurde het maar 100 dagen, het waren 100 fantastische dagen met volgers zoals jullie!

Voordat we op reis gingen heb ik veel nagedacht over hoe we de thuisblijvers op de hoogte konden houden. Toen ontstond het idee van een blog. Mijn argument naar Marc: “ik vind schrijven leuk en ik kan ook best wel leuk schrijven.” Marc vond het belachelijk dat ik dat over mezelf zei. Ook omdat ik me tot dat moment eigenlijk slechts beperkt had tot het schrijven van emails en wetenschappelijke artikelen.

Inmiddels denk ik dat er voldoende bewijs is om de nulhypothese (Vareska kan niet leuk schrijven) te verwerpen. Dat wil overigens nog niet zeggen dat we de alternatieve hypothese (Vareska kan leuk schrijven) kunnen aannemen. Maar dat terzijde. Ik heb er in ieder geval nog steeds plezier in!

Omdat we niet meer op reis zijn en de blogs sindsdien ook vooral persoonlijk zijn geworden heb ik besloten om de naam van de blog te veranderen. De nieuwe site is blog.vareska.nl. Omdat ik weet dat jullie ook van mij houden ben ik zo vrij geweest alle volgers mee te nemen naar deze site. Maar als je denkt: “Ja, ho eens even, hier zit ik niet op te wachten.. ik wilde alleen maar weten hoe lang ik nog van jullie verlost zou zijn toen jullie nog op reis waren…”, dan is er vast wel ergens een link waar je je kunt uitschrijven.

Als je daarentegen denkt: “ach ja, ik heb toch soms wel een paar minuutjes over en ik vond het eigenlijk wel leuk tot nu toe..”, dan ga je gewoon lekker mee en ga ik je de komende maanden verwennen met korte stukjes over vrouwenvoetbal, mijn werk als hoogleraar, innovatie, en andere dingen die me bezighouden.

Love you. Tot snel.

Voetbalteam of seksclubje?

Posted on by Vareska

Eerlijk is eerlijk, het succes van ons voetbalteam kan grotendeels verklaard worden door de inzet en toewijding van 1 man: onze coach. Weer of geen weer: elke training en elke wedstrijd staat hij weer voor ons klaar. Blijkbaar heeft ook deze man altijd zin.

Je moet het hem maar te doen geven. Een gemiddelde training trekt zo’n tien tot zestien dames, die in de eerste plaats komen voor de gezelligheid. Dat betekent keuvelend een paar rondjes inlopen en vervolgens doorkletsen terwijl de coach een oefening probeert uit te leggen. Op een slechte dag gaat de Blue Tank ook mee en gebeurt dit alles onder luide muziek. Tsja, probeer dan maar eens de aandacht te krijgen voor een rij plastic hoedjes en een ingewikkeld patroon van afleggen en doorpassen.

In tegenstelling tot de F-jes die ongeveer van hetzelfde niveau zijn, hebben de dames van PVC Dames I ook een mening. Elke poging om iemand te corrigeren kan dan ook rekenen op het bekende “Ja, maar..”. Om nog maar te zwijgen over gevoelens. Want een nieuwe (team)sport beginnen na je veertigste brengt het kleine meisje in ons naar boven. En dat gaat gepaard met de gebruikelijke angsten en onzekerheden (waarom sta ik altijd wissel? wat betekent het dat ik in team wit zit en niet in team blauw?)

Gelukkig zijn er ook voordelen:

Te beginnen met twee keer per week het gezelschap van tien tot twintig dames die soms zelfs naar je luisteren. Waar de meeste mannen zich druk maken om die ene vrouw die niet naar ze luistert, kan onze coach meestal wel rekenen op 20% aandacht. Dat zijn er toch al gauw twee tot vier. Niet gek lijkt me!

Een onbedoeld bijeffect is daarnaast het respect van andere mannen wanneer we gaan stappen. Geen grap. Als we met zijn allen op een feestje zijn, wordt er vaak met een mengeling van verbazing en nieuwsgierigheid gekeken. Wat doet die ene man met al die vrouwen? Een enkeling is zelfs dapper genoeg om aan onze coach te vragen hoe het zit. De antwoorden variëren hierbij van “zij zitten in het voetbalteam dat ik coach” (de waarheid) tot “we hebben een seksclubje” (you wish!). Op deze laatste verklaring reageerde een assertieve man zelfs met “nou, als je een keer niet kan..!” Zo zie je maar weer: zelfs buiten het veld kun je plezier hebben met zo’n team.

Maar het allermooiste is natuurlijk het teamuitstapje. Vorig jaar gingen we naar Ibiza. Mocht de coach zomaar op vakantie met 12 vrouwen. In 1 huisje. Afgelopen zaterdag publiceerde het NRC een twee pagina’s grote advertentie van de ExperienceTravel Bucketlist voor 2019. Op nummers 7, 11 en 19 respectievelijk De ijsberen op Spitsbergen, Antarctica en de Noordpool. Lekker koud. Zeg nou zelf: zou je niet veel liever gewoon met 12 leuke vrouwen in een huisje op Ibiza zitten?

Vrouwenvoetbal is de snelst groeiende sport van Nederland. Dat biedt dus perspectief voor de man die nog twee avonden en een zondagochtend vrij heeft in zijn agenda!

Cool runnings

Posted on by Vareska

Zo’n drie jaar geleden ben ik begonnen met voetbal. Echt waar. Zonder enige voetbalervaring heb ik me aangesloten bij PVC Dames I. Een team dat eveneens niet gehinderd wordt door een lang voetbal verleden. Een nasleep van een familietoernooi en een iets te enthousiast “laten we gaan voetballen” in combinatie met een overijverige voetbalmoeder die graag de daad bij het woord voegt. Ken je die film “Cool Runnings” over dat Jamaicaanse bobslee team dat nog nooit sneeuw gezien heeft? Nou, dat zijn wij. Maar dan op het veld.

Als het niet zo leuk was, had het vast iets droevigs. Tweeëntwintig dames waarvan de meesten tussen de 45 en 50 zijn die twee keer per week door het stof gaan om die verrekte bal nu eindelijk eens onder controle te krijgen. Waarom hebben ze dat ding ook rond gemaakt??!

Gelukkig hebben we sinds de start van ons team al wel wat vooruitgang geboekt. Maar ja, als je bij nul begint is dat ook niet zo lastig. We kunnen inmiddels een bal passen en aannemen en tijdens de wedstrijden lukt het zelfs om min of meer op onze positie te blijven. Maar we trainen dan ook niet voor niets twee keer per week!

Sinds vorig jaar doen we zelfs mee in de KNVB competitie. Kun je het je voorstellen? Onze tegenstanders komen perfect overeen met hoe je je voetballende vrouwen voorstelt: kort haar, stevige bovenbenen en potig. Ik kan het niet anders zeggen. En dan komen wij: de meisjes uit de stad met onze paardenstaartjes en glimmende schoenen. Gelukkig blinken we uit in de derde helft. Stiekem verdenk ik de helft van mijn teamgenoten er zelfs van dat ze daarom zijn gaan voetballen. Gewoon elke twee weken op vrijdag wedstrijd en daarna gezellig een paar biertjes drinken. En op woensdag na de training. En op zondagmiddag als we nog geplaagd worden door spierpijn van de training van woensdag. Elk nadeel heeft tenslotte zijn voordeel!

Een beetje pijn

Posted on by Vareska

Sinds afgelopen maandag ben ik weer aan het werk. En ik moet zeggen: de typische werkdag van 8 uur valt me best zwaar! De week is teneinde, ik loop voor mijn gevoel alweer drie dagen achter op schema en ik ben kapot. Serieus. Ik moet er blijkbaar “nog even inkomen”.

Gelukkig word ik door de meeste collega’s enthousiast onthaald. Sommigen zeggen zelfs expliciet dat ze blij zijn dat ik terug ben, een uitspraak waarvan ik inmiddels heb geleerd dat dit niet persé betekent dat ze blij zijn dat ze mij weer zien; ze zijn vooral blij dat ze een deel van het werk weer terug bij de rechtmatige eigenaar kunnen leggen.

Sinds maandag ben ik dan ook weer de trotse (?) eigenaar van twee cursussen die volgende week beginnen, drie papers die gereviseerd moeten worden voor het einde van oktober, en twee onderzoeksvoorstellen die deze maand moeten worden ingediend. Alsof er niets gebeurd is maken mijn hersenen overuren tijdens elk overleg. Want van sommige projecten weet ik echt niet meer precies hoe de vork in de steel zit. Het helpt ook niet echt als collega’s in vage termen refereren aan ideeën die ik had voordat ik op reis ging.

Maar 1 ding is zeker: ik heb 14 weken lang geen moment aan mijn werk gedacht. Niets, nada, noppes. En dat was heerlijk! Dus de pijnlijke transitie terug naar het normale leven neem ik voor lief. Want alles wat fijn is, moet ook een beetje pijn doen, toch?!

Beach life is the best life

Posted on by Vareska

Mijn eerste ervaring met een “tropisch” strand was tijdens de vakantie die ik met mijn ouders en broer maakte naar Florida. Zeventien jaar was ik en ik kan me nog goed herinneren hoe opgewonden ik was bij het zien van zoveel palmbonen en kokosnoten. Selfies nam je toen nog niet, maar er zijn uiteraard genoeg foto’s gemaakt van mij bij de palmboom en de kokosnoot die ik destijds mee naar huis nam, ligt nog steeds te pronken in mijn woonkamer.

Sindsdien heb ik heel wat mooie en echt tropische stranden bezocht en onze grote reis was wat dat betreft een aaneenschakeling van hoogtepunten. Het Nederlandse strand vond ik echter altijd maar saai en voordat we een strandhuisje in Hoek van Holland kochten, was ik dan ook zelden op het strand te vinden. Want hoe kan een enigszins bruin strand grenzend aan een grijze zee nou tippen aan witte stranden met palmbomen tegen een azuurblauwe achtergrond?!

De voornaamste verschillen zitten ‘em natuurlijk vooral in de kleur en de structuur van het zand, het aantal mensen en (wellicht samenhangend met het voorgaande) het aantal vuilnisbakken. Het zand is hier bij lange na niet zo wit als het zand in 17 Islands Marine Park in het noorden van Flores (Indonesie) en in Frans Polynesie (bounty bounty!) en ook niet zo fijn als het zand in Tortuga Bay op Santa Cruz (Galapagos eilanden). En ja, het kan hier redelijk druk zijn, zeker op een mooie weekenddag. En ja, het uitzicht wordt behoorlijk gedomineerd door de blauwe prullenbakken die elke 20m geplaatst zijn.

Maar het moet gezegd: ook het Nederlandse strand heeft echt mooie kanten en de zonsondergangen in Hoek van Holland (geloof het of niet) kunnen zich zeker meten met de zonsondergangen die we op andere stranden hebben gezien. Om een beetje zacht te landen, brengen we de laatste dagen van onze vakantie dus door op het Hoekse strand, waar we ’s nachts luisteren naar het geluid van de zee en overdag genieten van het strand en de warmte van de zon en waar we bijna elke avond, als de dagjesmensen naar huis zijn, getrakteerd worden op een prachtige zonsondergang. Ik zeg het je: beach life is the best life!

@17 Islands Marine Park, Indonesie

@Maupiti, Frans Polynesie

@Hoek van Holland

@Hoek van Holland

Home sweet home?

Posted on by Vareska

We zijn weer thuis. Na 100 dagen de wereld rond gevlogen te hebben, zijn we zondagochtend geland op Schiphol. Een beetje vreemd dat wel. Maar ook lekker. Thuiskomen in een schoon huis met verse bloemen. Slapen in je eigen bedjuh. Je eigen badkamer, die niet alleen schoon is, maar ook gewoon binnenshuis en die je met niemand hoeft te delen.

En dan blijkt pas hoe weinig er eigenlijk veranderd is en hoe alles gewoon hetzelfde is gebleven. De grootste verandering die ik tot nu heb kunnen constateren is de mogelijkheid om zelf je bonuskaart te scannen bij Albert Heijn (why? omdat het te lang duurt als de cassiere dat moet doen?? moet je eens in azie met de bus ergens naartoe gaan. tsk..). Verder lijkt alles hetzelfde gebleven, zelfs de stamgasten bij Kanaalzicht zitten nog (of alweer) op dezelfde plek. Ik heb ontsnappingsdrang.

Maar het is fijn om iedereen weer te zien en even gewoon te kunnen doen. En bij te praten. Voor degenen die we nog niet hebben gezien, de drie meest gestelde vragen tot nu toe:

“Was het leuk?”

Serieus? Wat voor antwoord verwacht je… “Niks aan”? 😉 Tuurlijk was het leuk! Het was een amazing ride all along!

“Wat vonden jullie het mooiste?”

Lastige vraag omdat je niet de hele reis wil platslaan in drie hoogtepunten, maar de beste ervaringen zijn wat ons betreft (in chronologische volgorde):

1. Oost-Timor. Nog lang niet klaar voor toerisme en juist daardoor heel bijzonder. Met name het eiland Atauro en het plekje bij Mario waren heel speciaal: afgelegen, moeilijk te bereiken en een prachtig rif met talloze vissen voor de deur!

2. Paaseiland (Chili). Bijzonder vanwege de geschiedenis en de ligging (meest afgelegen eiland ter wereld), groot genoeg om je 4 dagen te vermaken en ondanks het toerisme behoorlijk ‘laid back’. En lekkere koffie 🙂

3. San Pedro de Atacama (Chili). Midden in de Atacama woestijn en min of meer spontaan aan het programma toegevoegd. Wat een bizar landschap! We hebben hier 5 tourtjes gedaan en elke keer zagen we weer een totaal ander landschap. Onverwacht mooi en divers en het toeristendorpje San Pedro is best wel schattig.

“Ga je nu stoppen met de blog?”

Om eerlijk te zijn: ik weet het nog niet. Ik vind het bloggen best wel leuk (en blijkbaar heb ik fans!) en het gaat me makkelijk af. Ik denk ook dat er in Nederland genoeg is om over te schrijven. Maar in het echte leven heb ik ook een full-time baan, twee ondernemingen en een gezin dat op gezette tijden voorzien moet worden van eten en stapeltjes schoon wasgoed. Dus we gaan het zien. Zoals ze op tv zeggen: “stay tuned” 🙂

Living the teenage dream

Posted on by Vareska

Ik vraag me vaak af wat kinderen toch de hele dag op die telefoons aan het doen zijn. Als ik af en toe stiekem meekijk zie ik nagels gelakt worden of iemand die in sneltreinvaart een taart bakt. “Zou je niet beter kijken naar iets waardoor je goed geïnformeerd wordt?” vraag ik dan. Nou, de afgelopen dagen is gebleken dat YouTube en Instagram ook volstaan met dingen waardoor je goed geïnformeerd wordt. En in New York is het dus maar de vraag wie de stad aan wie laat zien.

Lotte vs Vares: de aftermath.

Samen met Lotte verken ik de “concrete jungle where dreams are made”. En we zijn op een quest. Ons hotel ligt aan de rand van Chinatown en dus vlakbij Soho. Samen struinen we langs leuke, hippe boetiekjes tot ik ineens hoor: “Hé, hier is een Brandy Melville” Huh? Ik heb nog nooit van Brandy Melville gehoord, maar we staan stil voor een winkel met kleine topjes en andere hippe kleding. Even later lopen we een rondje in deze boetiek en wordt mij uitgelegd dat dit de favo winkel is van een van de YouTubers die Lotte volgt. Mijn observatie van kleine topjes blijkt ook correct, want deze winkel specialiseert zich in croptops. Oftewel naveltruitjes. 1-0 voor Lotte.

Mijn eer wordt gered door iedereen mee te nemen naar Hudson River Park voor een vertoning van Wonder Woman in een openluchtbioscoop. Hoe hip. 1-1 😀

Op dag 2 weet ik Lotte te verleiden tot een bezoek aan Rockefeller Center (het argument: goeie NY skyline foto’s voor Insta!). We plannen een wandeling over 5th avenue die ons langs de Flatiron Building en het Empire State Building moet brengen, met als einddoel het dak van Rockefeller Center. Deze route blijkt een perfecte dekmantel voor een ware shopping spree te zijn en een paar uur later hebben we nog geen kilometer afgelegd, maar wel al tassen vol nieuwe kleding verzameld. We besluiten af te sluiten met een freakshake bij Black Tap. Een freakshake?? Yup, een belachelijk grote, gedecoreerde milkshake. Teveel, te zoet, te duur, maar aan de clientèle te zien een must-do voor girls van alle leeftijden. Rockefeller Center hebben we nooit bereikt. 2-1 voor Lotte.

Een bezoek aan de laatste superhero film “Antman and the Wasp” laten Marc en ik schieten voor wat adult entertainment. Gewapend met een speelkaart en verscholen achter een masker bezoeken we een immersive theater waar de scenes zich continu verplaatsen en afspelen op verschillende plekken in wat het beste omschreven kan worden als een haunted mansion. Interessant maar ook een beetje vaag, dat wel. Het blijft dus 2-1.

Dag 3: nieuwe rondes, nieuwe kansen! Na een bezoek aan Queens Plaza Mall vanwege de Target en Hot Topic heb ik kaartjes voor Standup Comedy bij Upright Citizens Brigade. Een geslaagde avond en in onze Uber terug naar het hotel komen we een eindstand van 2-2 overheen. Pfhew!!

Prioriteiten

Posted on by Vareska

Voor Lotte en Daan hebben de verschillende onderdelen van de reis hun eigen hoogtepunten. Voor Daan bestond er geen twijfel: een bezoek aan de Galapagos eilanden is als een droom die uitkomt en de maanden voor ons vertrek kon hij al over niets anders meer praten. Inmiddels zijn er al flink wat dieren uit het boekje ‘Wildlife of the Galapagos’ aangekruist als “gezien” en is de vakantie voor Daan al geslaagd.

Lotte daarentegen kijkt met name uit naar het bezoek aan New York, en sinds hun aankomst in Lima is de vraag “Wat gaan we allemaal doen in New York?” één van de belangrijkste gespreksonderwerpen. Inmiddels staan we letterlijk aan de vooravond van ons bezoek aan New York (tevens onze laatste bestemming!) en de eerste “bezienswaardigheden” staan al op een lijstje:

1. Target. Om de een of andere voor mij onduidelijke reden is Target een soort walhalla voor tienermeiden. En met een nieuw schooljaar in zicht (“ik heb nog schoolspullen nodig”) en de recente lancering van een geheel nieuwe Harry Potter lijn, staat deze groot uitgevallen kruising tussen Xenos, Action en de Makro dus bovenaan het lijstje.

2. Michaels. Een ‘craftstore’ waar je allerlei ‘DIY’ dingetjes kan kopen. Een soort Pipoos stel ik me voor, maar ik laat me graag verrassen, zeker wanneer het nieuwe winkels betreft.

3. Hot Topic. Een winkel waar je kleding en andere spulletjes kunt kopen die gebaseerd zijn op populaire films en series, zoals Deadpool, Marvel en Stranger Things. Ik weet niet waarom, maar ik krijg het gevoel dat ik straks getuige ga zijn van een ware ‘shopping spree’ (zelfs Daan wil erheen en dat wil wat zeggen).

Oh ja. En even langs het Vrijheidsbeeld. Maar als ik het goed begrijp is dat optioneel. Prioriteiten he 😉